Hoge verwachtingen maken meer kapot dan je lief is.

Ik geniet als zovelen van de Olympische spelen. Ik zie niet alles maar wat ik mee kan pakken neem ik mee.

Wat mij vooral opvalt is de berichtgeving om die spelen heen. Vandaag stond er een kop op de voorpagina van onze krant:

Teleurstelling & Lichtpunten.

Hoge verwachtingen maken dat de ene atleet na de andere niet het beoogde doel behaald. Maar anderen van wie je het niet verwacht halen een gouden plak. Zijn de verwachtingen te hoog gespannen?

Ik denk zelf van wel. De voorbereiding duurt jaren, er wordt enorm hard getraind met als doel GOUD halen. Ik begrijp dat de teleurstelling enorm kan zijn.

Toch is het ook hoe je ermee omgaat. Mentaal is het zwaar voor een topsporter denk ik zo.

Grote bewondering had ik voor Epke Zonderland, hij viel letterlijk op zijn bek (sorry), maar hij stond op en ging weer verder, grote klasse en een geweldig sportman.

Ik trek vaker de parallel met sport en een zwangerschap-of postpartumdepressie.

Ook daar is sprake van topsport, een zwangerschap eist veel van het lichaam en ook mentaal moet je sterk zijn. Dan volgt de geboorte, dat is echt topsport en vrouwen lopen dan echt een marathon met aan het eind GOUD. Hun baby op de borst en een geweldige prestatie geleverd.

Toch kampen steeds meer vrouwen met gevoelens van falen, ze halen Zilver of Brons en zijn diep teleurgesteld over hun prestatie.

Maar net als met de topsporters die naar de Olympische spelen gaan, weten deze (aanstaande) moeders ook niet van te voren hoe ze het zullen doen. Ook zij bereiden zich op allerlei manieren voor. Ze zoeken zich suf op internet, gaan te rade bij vriendinnen en moeders en schoonmoeders. Willen vaak alleen de mooie kanten zien en beseffen helaas te weinig dat een zwangerschap en geboorte ook topsport is. Met aan het eind een zeer voldaan gevoel. Maar wat als het anders loopt en je voor je gevoel gefaald hebt, wat doe je dan?

Ben je dan slechter als degene die wel hun doel behaalden?

NEE, NATUURLIJK NIET. JIJ BENT GEWELDIG, HEBT EEN GEWELDIGE PRESTATIE GELEVERD, EEN KIND IN JE LATEN GROEIEN EN GEBOREN LATEN WORDEN. HOE BIJZONDER IS DAT, DAT VERDIENT PER SALDO AL EEN GOUDEN PLAK.

Ik zie veel moeders die de lat erg hoog leggen en zodoende vergeten dat het niet zo perfect hoeft allemaal. Jij bent als moeder de juiste moeder voor jullie kind. Dat lieve kind verwacht geen perfectie maar gewoon liefde, warmte en knuffels.

Vaak verzucht ik zelf dan ook, leg de lat niet te hoog, neem niet alles voor waar aan en volg je eigen weg op de reis van het moederschap. Jij bent jij, goed zoals je bent met een kind dat bij je past. Wat voor de ene moeder werkt hoeft voor de andere niet te werken. Iedere moeder en kind relatie is uniek. Ook hoor ik zelf vaak: “ik ben depressief”. Maar gelukkig heeft maar 10 tot 15% van de moeders echt een postpartumdepressie. Als je dat overkomt is het pittig, maar het gaat ook over.

Praat erover en zoek zo nodig hulp. Dat je uit balans kunt zijn is op zich normaal gedurende de eerste maanden.

Het is heel normaal dat je moet wennen aan het moederschap, de hormonen nog door je lijf razen en tijd nodig hebben voor herstel. Voor je beroep heb je waarschijnlijk jaren moeten studeren en moeder worden overkomt je toch, ook al bereid je je zo goed mogelijk voor.

Mijn voorstel is dan ook, laat het wat meer op zijn beloop, neem de dingen per dag zoals ze zijn en leg vooral die lat niet zo hoog. Leg je smartphone wat vaker aan de kant en bekijk het leven door de ogen van je kind, je staat versteld wat dit je kan brengen. PUUR GOUD!

Als moeder ben je een topsporter van zeer groot formaat. Mentaal herstel je ook wel.

HEB JE WEL HULP NODIG, SCHROOM NIET EROM TE VRAGEN. Dat getuigd van kracht en moed. Die topsporter heeft ook een coach moet je maar denken.

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments