DSCF4486

 

 

Vol blijdschap vertel je aan familie en vrienden over je zwangerschap, heerlijk, jullie krijgen een kindje. Het krijgen van een kind is één van de grootste en meest ingrijpende gebeurtenissen in het leven van een vrouw en haar partner. Het is en blijft een wonder dat er een kindje groeit in je lichaam. Voor mij nog steeds het grootste wonder van onze natuur. Overal zie je zwangeren en jonge moeders, vol trots met hun dikke buik of baby. Zelf denk je daar ook aan als je zwanger bent, een mooie roze en gezonde baby. Van te voren denk je liever niet aan zwangerschaps-en postpartum depressie, vroeggeboorte, het overlijden van je kindje, pre-eclampsie of Hellpsyndroom of een kindje met een afwijking.

Uit onderzoek is gebleken dat vrouwen steeds angstiger worden voor de bevalling, dit uitspreken doen wij vrouwen te weinig en zodoende blijft het een taboe. Je gaat er vanuit dat het bij jou wel mee zal vallen.

 

Maar wat als je te maken krijgt met die zware kant van het moederschap?

 

Kan je dat wel aan? Hoe doe je dat dan? Waar vindt je steun?

 

Vrouwen beschikken over een enorme innerlijke kracht, waar ze zich soms nog niet van bewust zijn. Ze blijken te kunnen vechten als een leeuwin. Ik krijg in mijn beroep deze vrouwen dagelijks op mijn pad. Voor hen is de weg van het moederschap een zware reis. Hun rugzak is te volgeladen.

Zij worden geconfronteerd met die zwarte kant. Hun baby wordt te vroeg geboren, ze krijgen pre-eclampsie of Hellpsyndroom, hun kindje komt te overlijden of heeft een afwijking, er komen dingen op hun pad als zwangerschaps-en postpartum depressie of een kraambedpsychose.

Dit is onnoemlijk zwaar en ik word ook regelmatig gebeld door oma’s, de moeders die vroeger geen steun ervoeren en nu geconfronteerd worden met het verdriet van dochters en schoondochters.

Dat is nu mijn vak, mooi en soms zwaar. En dan komt het voor mij ook weer dichtbij.

Wij hebben kleinkinderen en vijf daarvan zijn te vroeg geboren. Nu is de op één na jongste kleinzoon geboren met 25 weken, blind en kan niet eten, er werd gekeken naar zijn luchtpijp en er is ontdekt dat er een operatie moet volgen die zeer ingrijpend en zwaar zal zijn, lukt dit niet dan plaatsen ze een canule. Dit kindje knokt zo hard en zo zijn er zoveel kindjes die knokken voor hun leven en gezondheid. Deze moeders hebben een zware reis als moeder en soms wordt het dan toch echt even teveel. Hun wereld staat stil en is een wereld vol zorg. De omgeving leeft zijn eigen leven weer en denkt er niet meer zo bij na. Maar daar komt de enorme kracht van moeders weer om de hoek kijken en gaan ze er weer voor. Dit is wat ik zie bij de kanjers van vrouwen die ik mag begeleiden en een steun in de rug mag bieden.

Hun kracht, moed, liefde en vertrouwen zijn van grote klasse. Zij gaan door een periode van rouw en verlies, maar krabbelen weer op. Maar deze dingen vormen je, draag je de rest van je leven mee in je rugzak. En dan blijkt maar weer dat je als moeder een enorme kracht kunt aanboren.

Daarom ben ik zo trots op al die moeders.

Nu hoor ik jullie denken en de vaders, ja aan hen denk ik ook, biedt hen ook steun en een luisterend oor. Maar vaders gaan er anders mee om en deze blog gaat over moeders.

Als het goed is doe je het als partners samen en ben je er voor elkaar.

Comments

comments