20140324_093916

 

Als kind was ik dolgelukkig toen ik een zusje kreeg, ik was negen en vooral de kraamverzorgster maakte veel indruk op mij. Dat wilde ik ook worden als ik groot was. Maar ik wilde ook veel kinderen en jong kinderen. Maar goed je hebt niets te willen, maar voor mij was het grote geluk weggelegd. Ik mocht de reis van het moederschap gaan maken en kreeg mijn oudste dochter, vandaag 36 jaar geleden, ik was 20 jaar jong.

 

Maar al in de zwangerschap werd de reis zwaar, ik was niet zo blij en gelukkig als ik wel altijd gedacht had, begrijp me goed ik was dolgelukkig dat ik zwanger was, ik voelde me heel bijzonder, maar de wereld op mij heen was zo hard en kwam enorm binnen. Achteraf denk ik dat ik toen al wat depressief werd. 36 jaar geleden braken mijn vliezen en kwam onze prachtige oudste dochter ter wereld. Ik zat erg in mijn hoofd, weet nog dat ik tijdens de bevalling allemaal spinnenwebben boven mijn hoofd zag en me er vreselijk druk om maakte. Maar goed mijn reis was begonnen. Dolgelukkig was ik met mijn kindje, maar al in de kraamweek begonnen de eerste depressieve gevoelens en deze gingen niet meer weg gedurende de eerste tien maanden.

 

De reis van het moederschap is voor mij een zeer pittige reis geweest. Ik vergelijk het in mijn trainingen aan kraamverzorgenden en bij de begeleiding aan ouders, als een weg die open voor je ligt. Een vakantie kun je uitstippelen, van een huis maak je een bouwtekening, maar als je moeder (en vader) wordt kun je het niet uitstippelen. Deze weg kan door diepe dalen gaan, je raakt de weg kwijt en moet steeds opnieuw weer een andere weg in slaan. Het is als een rotonde waar je rondjes rijdt en de afslag mist en de verkeerde afslag pakt, dan is het juist moedig om weer even terug te gaan en opnieuw je weg te zoeken. Dat valt niet mee als je te maken krijgt met zaken als een postpartum depressie, kraambedpsychose of een vroeggeboorte etc…

 

Wat ik zelf niet wist, was het feit dat ik drie keer door dit diepe dal moest van een postpartum depressie. Bij de vierde ging het goed en was er meer bekend over de behandeling.

Ik ben dankbaar dat ik vier kinderen heb gekregen, maar de weg van het moederschap was en is soms nog een weg van vallen, opstaan en weer doorgaan.

Maar ook een bron van grote levensvreugde. Want weet je, een postpartum depressie gaat over.

Maar het mogen ervaren wat het is om moeder te worden en te mogen zijn duurt levenslang.

 

Als je mij vraagt of als ik alles had geweten ik wel kinderen had willen krijgen, dan zeg ik volmondig JA!

 

Inmiddels weet ik en hoor ik veel verdriet van andere moeders en hun partner. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend. Het is goed om een realistische kijk te hebben op het moeder en ouderschap. Soms ziet je weg er zo anders uit dan je had gedacht, dat het echt niet die romantische belevenis is als je op foto’s en films ziet.

Het moeder en ouderschap is hard werken, maar je krijgt er veel voor terug, dat cliché is waar. Ik ben blij het te mogen ervaren.

 

Comments

comments