zwart, inktzwart als de nacht

                                                                        zijn mijn gedachten

                                                                        als ik nu een kussen op haar druk

                                                                        dan… ben ik geen moeder meer

                                                                     

                                                                        loodzwaar drukt de verantwoordelijkheid

                                                                         op mij, verstikt mij, sabelt mij

                                                                         maakt me angstig

                                                                         eenzaam, verdrietig, in de steek gelaten door de wereld

                                                                         ik voel me onbegrepen

                                                                         ik voel me schuldig

                                                                         ik voel me beschaamd

                                                                         ik voel me geen moeder

                                                                         help mij toch

                                                                         ook dat ben ik

                                                                         maar oordeel niet over mij

                                                                         veroordeel mij niet

                                                                         ik houd van mijn kind, echt

Ik kreeg vier kinderen en bij drie van hen had ik een zware postpartumdepressie, er werd niet over gesproken en je wist het ook niet 38 jaar geleden. Na de eerste wist ik niet dat dit me vaker zou overkomen. Helaas gebeurde het wel. Bij mijn vierde kind was ik wel depressief maar kreeg ik medicatie en begeleiding van wat ze toen nog een zenuwarts noemden. Bovenstaand gedicht vertelt mijn gevoel van toen. Vergeten doe je het nooit, een plek leren geven wel. Gelukkig kan ik nu wel met mijn kennis en ervaringen nu andere mensen helpen en trainingen geven. Dat wat me zo geraakt heeft in mijn leven heb ik weten om te zetten naar positiviteit. Ik zie dit bij veel vrouwen gelukkig ook gebeuren.

Het overkomt je en het kan iedereen gebeuren. Mijn advies, blijf vooral niet alleen tobben en zoek deskundige hulp.

DJOKE

 

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments