Wat betekent een te vroeg geboren baby nu voor ouders?

Als ouders kom je terecht in een roller-coaster van emoties. In een wereld die jij je van te voren niet hadden kunnen bedenken. Jullie leven houdt even op en jullie zitten dagen en soms maanden achter elkaar bij jullie kindje in de couveuse. Jullie leefwereld is erg klein Dit heeft een enorme impact op jou als ouder. Onze wereld is hier niet op ingesteld en als vader moet je al snel weer gewoon aan het werk. Dat betekent dat jij als moeder er grotendeels alleen voor staat voor je gevoel en jij als vader in een spagaat verkeerd tussen ziekenhuis, thuis en werk. Tijd voor een sociaal leven is er niet meer en er is altijd die zorg: gaat ons kind het redden! En elke keer als een infuus weer gaat piepen, de monitor een signaal afgeeft dan staat je hart even stil. De enorme angst dat er iets is met je kind en je denkt…nu gaat het mis? Je leert er wel op vertrouwen dat het goed komt, het wordt meestal wel opgelost, maar je hart klopt in je keel en dit heeft een enorme impact op jullie als ouders. En altijd die grote zorg: gaat ons kind het redden?

Daar waar de ene ouder als het ware lamgeslagen wordt en kan wegzinken in een depressie, zal de andere ouder zich een weg knokken en niet van de zijde van hun kindje af willen wijken. Iedere ouder is uniek, ieder kindje is uniek en ook iedere situatie is uniek. Het is enorm belangrijk dat je als ouders jezelf kunt en mag zijn.

Dat zal betekenen dat je soms in tranen uit zult barsten, zult mopperen en ook weleens zult klagen. Dat mag gewoon, de verpleegkundigen en artsen zijn zich er heel goed van bewust wat een enorme druk dit is voor jullie ouders. Je hele fijne roze wolk die je verwacht had te krijgen is ernstig verstoord. In plaats van een babyshower, een kamertje gezellig maken en lekker shoppen ben je terecht gekomen in een wereld vol stress en zorgen. Er komt enorm veel op jullie ouders af en ook de omgeving verwacht nog heel wat van jullie en zullen het vaak niet begrijpen. Ook kunnen jullie te maken krijgen met allemaal ongetwijfeld goed bedoelde opmerkingen, maar deze kunnen ook weer veel verdriet veroorzaken.

Al die emoties:

Als je een baby verwacht dan is dit doorgaans een vreugdevol moment in je leven. Als ouders kijken jullie er vol verwachting naar uit, maken plannen, verzinnen een naam, zorgen voor een prachtig kamertje en bespreken de kinderopvang. Maar dan loopt het anders en vallen al jullie mooie plannen in duigen.

Als ouders krijg je in plaats van vreugde: verdriet, zorgen, verlies en rouw te verwerken. Ook al blijft jullie kindje in leven dan ervaar je toch een periode van verlies en rouw. Jullie idealen en toekomst zijn in een klap voorbij en dat is erg slikken.

Ook al gaat het naar omstandigheden wel goed met jullie kind, het zorgt voor een rollercoaster aan emoties. Als ouders ben je net als jullie kind nog niet rijp voor het krijgen van een kind en je krijgt te maken met zaken waarvan je misschien nog nooit gehoord hebt. Als ouders ervaar je vooral gevoelens van angst, verdriet, eenzaamheid en schuldgevoel, je bent misschien geneigd de schuld bij jezelf te zoeken. Het is ook een aanslag op je relatie, vrouwen en mannen verwerken alles anders,mannen denken vaak pragmatisch en vrouwen praten graag. Als vader moet je vaak snel weer werken. Vrouwen zorgen voor hun kindje en zitten uren alleen aan het bedje, maar moeten ook op een gegeven moment werken. Het gevoel dat de hele wereld het beter weet is sterk. De mensen om je heen zeggen: “kop op je kind leeft toch nog”. De volgende keer beter, of ze kennen iemand die het ook heeft meegemaakt. Of zeggen bij een tweeling doodleuk: “je hebt er toch nog eentje over”. Dit is vreselijk om te moeten horen als ouders. Besluit je als ouders op advies van de artsen een paar dagen weg te gaan om even bij te tanken of je gaat een keer samen uit eten, dan oordeelt de wereld gelijk. Maar het is wel belangrijk dat jullie als ouders ook tijd en rust nemen voor elkaar en de rest van het gezin. Het is soms een spagaat waarin je terecht bent komen. Als ouders voel je je uitgeput en de vermoeidheid slaat toe.

Als een kind te vroeg wordt geboren verlies je als ouders veel, je hebt vaak geen of weinig zwangerschapsverlof, je bent er nog niet klaar voor en de bevalling vindt plaats in een vreemd ziekenhuis, jullie kind wordt gelijk bij je weggehaald en die zie je pas op de afdeling Neonatologie terug of op de Nicu. Is er geen specialisatie in het ziekenhuis dan moet de baby met spoed worden vervoerd, soms per traumahelikopter. Als ouders ben je dan erg bang om je kind te verliezen en je komt in een rouwproces terecht.

Als ouders zit je niet te wachten op een oordelende wereld. Maar waarop dan wel?

  • ouders moeten praten met elkaar, familie, vrienden, lotgenoten, artsen, deskundige

  • zij moeten vertrouwen krijgen in elkaar en hun kind

  • iedere vooruitgang vieren

  • dagboekje bijhouden zowel van hun kind als wel van hun eigen gevoelens

  • er ook voor elkaar zijn en eens iets samen ondernemen, hoe moeilijk ook

Het is heel goed om, ondanks al het verdriet ook samen dingen te blijven ondernemen, een keer uit eten, bioscoopje pakken of samen winkelen etc…

Er komt een tijd dat jullie kindje thuis komt, het heeft dan ouders nodig die er voor hem of haar zijn. Maar je kunt alleen voor een ander zorgen als je ook goed voor jezelf zorgt.