Sorry het is een lang artikel geworden. Maar ik hoop dat je even door wilt lezen.

Afgelopen week was de week tegen kindermishandeling, er gaan geluiden op dat ouders een opvoedcursus moeten hebben in de toekomst. Ik heb zelf ook vaak gedacht, overal moeten we voor studeren en moeder/ouder zijn moet je maar gewoon doen en hopen dat je het goed doet.

En echt, je doet het nooit perfect dat kan ook niet want niemand is perfect.

Door mijn werk met moeders en hun gezinnen kom ik veel in aanraking met moeders die een postpartumdepressie hebben, zij voelen zich alleen en ervaren een intense angst. Ze houden van hun kindje, maar weten niet goed hoe ze moeten omgaan met hun kind. De depressie waar ze inzitten weerhoudt hen van een onbekommerd moeder en ouderschap. Ik luister naar hun verhalen, geef ze een steun in de rug en praat met hen. Ik begeleid deze moeders met hun kind en leer ze omgaan met hun kindje, ze durven het in bad te doen, mee naar buiten te gaan, zelf de borst te geven in plaats van te kolven of over te stappen op kunstvoeding en zelf hun kindje in bed te leggen. Daar verbinden we een slaapritueeltje aan en al doende leren ze ondanks hun postpartumdepressie toch zelf de regie in handen te houden. Want alle contact tussen een moeder of vader met hun kindje begint met een goede hechting. Ik werk voor mezelf en trek dan ook rustig een paar uur uit om de rust terug te brengen in een gezin. Dat is maatwerk, omdat iedereen uniek is.

Maar hoe deed ik het zelf als moeder? En nu als moeder en oma?

Nou ik kan jullie zeggen, absoluut niet perfect. Ik ben 58 en heb vier kinderen en elf kleinkinderen in de leeftijden van nul tot bijna 17 jaar. Door mijn werk heb ik in honderden gezinnen mogen helpen. En overal zie ik dezelfde worsteling met het ouderschap in het begin. Gelukkig komt het in negen van de tien gevallen echt wel goed. Maar het eerste jaar met een baby, vooral als het de eerste is trekken een zware wissel op de ouders en hun relatie. Slapeloze nachten, niet meer zomaar de deur uit kunnen lopen, altijd een kindje dat een beroep op je doet en dat 24 uur per dag, zeven dagen in de week en levenslang, het is een enorme taak met een grote verantwoordelijkheid er een mooi en volwassen mens van te maken. Ga er maar aanstaan. Als je zou solliciteren op deze baan en de voorwaarden zou horen, dan begon je er niet aan vrees ik.

Klinkt dit negatief? Zo bedoel ik het absoluut niet. Zelf kreeg ik bij vier van mijn kinderen een zware postpartumdepressie en voelde me de meest waardeloze moeder op de wereld, later moest ik vier zware rugoperatie”s ondergaan en lag ik veel op bed in een gipskorset en weer voelde ik me enorm schuldig. Maar ik deed extra mijn best voor de kinderen en zei dagelijks dat ik van ze hield, knuffelde ze weliswaar op de automatische piloot, maar tijdens mijn postpartumdepressies was ik bang, eenzaam en voelde ik me intens alleen. Maar er was èèn ding wat me op de been hield, mijn kinderen. Want hoe diep ik ook was gezonken, het besef dat ik voor mijn kind(eren) moest zorgen hield me op de been. Uren zat ik met hen op de bank voor te lezen, dat voelde voor mij veilig, hoefde ik mooi de deur niet uit.

Gisteren op de verjaardag van ons jongste kleinkind zei ik iets over voorlezen en mijn zoon vertelde dat hij daar allemaal niks meer van wist. Nou ik heb heel wat voorgelezen, ging altijd met ze op stap toen de depressie weer voorbij was en we hadden altijd een huis vol vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen. Ik heb mijn best gedaan om een goede moeder te zijn en zie om me heen dat al die andere ouders dat ook doen. Vaak zeg ik dan ook dat al die ouders echt niet boven de wieg staan en zeggen tegen hun kind dat ze het lekker ongelukkig gaan maken.

Ouderschap leer je niet uit een boekje, ouders en de band met hun kind is uniek.

Wel is het handig handvatten aangereikt te krijgen, zodat je voorbereid bent. Dat geldt ook voor het aangaan van relaties. De generatie ouders van nu en degene die in de toekomst ouders worden groeien op met een smartphone in hun hand en appen meer dan dat ze praten en ze communiceren op een andere manier dan vroeger. Toen was dit er allemaal niet, maar toen praten ouders helemaal niet met elkaar. Er was een tijd dat mannen buitenshuis werkten en vrouwen moesten stoppen met werken en thuis bleven bij de kinderen. Veel vrouwen hebben dit ervaren als een beknotting van hun leven en weer anderen vonden het heerlijk. Kwam dan de man thuis dan werd er weinig gepraat. Of hij kon voor boeman spelen. Vroeger waren de vaders niet zo betrokken bij hun kinderen als nu. Ik zie nu vaders hun vaderschap zeer mooi invulling te geven en samen met de moeder hun kinderen een fijne jeugd geven. Helaas lopen er ook veel relaties stuk, omdat het toch niet lukt samen te blijven en het ouderschap te vervullen.

Maar luisteren naar elkaar, praten met elkaar en als dit live niet lukt en wel per app dan is dat nog altijd beter dan helemaal geen communicatie.

Maar met een pasgeboren baby kun je niet appen, met kleine kinderen kun je niet appen. Als ouders moet jezelf aan de bak, praat tegen je (pasgeboren)kindje, zing, lach en wees samen blij. Ook als je je niet blij voelt en toch gaat zingen en dansen,heel raar maar dan wordt je toch vaak blij.

Knuffel en onderneem wezenlijke dingen, lees voor, knutsel, speel, schommel, ga het bos in en stamp rond in plassen. Maak het gezellig thuis en speel een ouderwets spelletje. Moeten we dit nu echt gaan leren tijdens een opvoedcursus? Volg je hart en kijk naar je kind, niet door een scherm om voortdurend foto’s en filmpjes te maken, maar leef je kind het leven voor met al zijn pracht en heerlijkheid, want wat hebben wij het hier goed met zijn allen in ons kikkerlandje. Hier kunnen kinderen nog kind zijn al moeten ook kinderen steeds meer. Beetje terug naar het gevoel van: ‘toen was geluk heel gewoon’.

Haartjes nat en veilig bij papa en mama op de bank, verhaaltje lezen, kaarsjes aan en tijd voor elkaar.

Dat was de periode dat ik zelf zo genoot van het moederschap. Het is niet makkelijk en als ze ruzie maken, schreeuwen en vechten, niet willen eten en slapen en later pubers worden. Maar dan is veiligheid de juiste basis voor kinderen.

Ouderschap is je hart volgen, beseffen dat je je eigen leven soms op een lager pitje moet zetten en keuzes zult moeten maken en je kind voorrang moet geven. Dat betekent niet dat je niks voor jezelf mag doen, dat is juist belangrijk, ook voor partners samen. Nu stop ik met schrijven en wens jullie een fijne dag met je gezin. En ik… ga een boek schrijven.

 

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments