Dit is het verhaal van een moeder, deze moeder is toevallig mijn dochter, maar ik werd er door geraakt. Haar kindje werd te vroeg geboren met 25 weken, hij moet veel doorstaan, maar leeft hier in ons rijke Nederland, dit heeft haar geinspireerd tot het schrijven van deze blog, die ik graag wil delen met jullie.

Ik plaats een foto. Een foto van een lachende peuter. Een peuter die het zeker niet makkelijk heeft. En veel meemaakt. Maar alle zorg daarbij krijgt die nodig is. Een peuter, klein, lachend, ondeugend. Blonde krulletjes, een blije blik in zijn guitige oogjes. Die dolblij is als hij in een lekker warm badje mag spetteren. Die de hele dag door kletst en lacht en met zijn prachtige speelgoed speelt. Een peuter die blij is als alle andere broers en zussen weer thuiskomen in ons veilige warme huis. Waar pannen met meer dan genoeg eten staan te pruttelen op het gasfornuis. Waar iedereen savonds een heerlijk warme douche neemt, een uitgebreide warme maaltijd heeft en elke dag een toetje is. Waar ’s avonds een veilig warm bed wacht met schone lakens . ’s avonds leg ik mijn fris gedouchte peuter in zijn veilige bedje, met drie muziek spelende knuffelberen in zijn warme bedje, schone lakens, zijn pyjamaatje heeft hij al aan. Eerst nog uitgebreid knuffelen op het grote bed, een verhaaltje, een liedje ‘ik ga slapen, ik ben moe’.
Deze avond, na het zien van de foto van de aangespoelde kleine jongen, zing ik datzelfde liedje voor hem. Ik wieg hem in mijn armen maar het beeld van dat kindje blijft me bij. Steeds weer. Dat kleine jongetje dat ook zo moe is geweest, gevlucht met zijn familie. Zijn ouders in angst, om wat ze gezien hebben, in angst over hun kinderen, hun heden, hun toekomst. Het beeld van dat kleine jongetje, dat daar zo alleen in het koude water ligt, dat laat mij niet los. En toch… zullen we weer vergeten.

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments