Van de week plaatste ik een bericht over het feit dat vrouwen na de geboorte van hun kind meer te vinden waren op facebook, zo bleek uit onderzoek van Georgia Tech wat werd gepresenteerd op de jaarlijkse vergadering van de Advancing Science Serving Society (AAAS)

Vrouwen die te maken zouden krijgen met een postpartum depressie zouden zich juist meer terugtrekken.

Nu zit ik in veel groepen op facebook met vrouwen die facebook juist als uitlaatklep zien, hun gevoelens delen, vragen stellen en elkaar steunen. Daar ging ik van nadenken. Inderdaad gaat veel over de praktische kant, hoe doe jij dat nou? Hoe lossen jullie dit op? Maar steeds vaker kom je in de groepen ook de kwetsbaarheid tegen van die moeders die zich onzeker voelen. Gebukt gaan onder het feit dat zij een kindje kregen dat te vroeg geboren is, met alle problematiek die daar bij hoort. Moeders die te maken krijgen met zwangerschap- en postpartum depressie, die herstellen van een kraambed psychose en zo kan ik nog wel even doorgaan. Houdt facebook en twitter dan de psycholoog buiten de deur? Ik denk dat het zeker kan bijdragen dat een moeder gevoelens kan delen en zo een steun in haar rug kan ervaren. Het is fijn herkenning te zien in de verhalen van anderen. Je leert van elkaar en soms zijn er door anderen handige oplossingen bedacht als je kind niet wil en kan eten, last heeft van afwijkingen, gedragsstoornissen en dergelijke. Het is zo goed om te weten dat je niet alleen staat. Dat is wat ik zo graag zou willen, vrouwen die elkaar steunen, er voor elkaar zijn en niet over de ander oordelen.

Maar het gaat ook weleens mis, voelt een vrouw zich gekwetst of aangevallen dan kunnen de discussies op facebook en twitter ook averechts werken en zit zij alleen thuis te piekeren. Het is van groot belang dat iedereen in zijn waarde wordt gelaten en we elkaar met respect behandelen. Ik heb grote bewondering voor al die vrouwen, zij houden soms met alle problematiek in hun leven veel ballen in de lucht. Moeders hebben een enorme innerlijke kracht, ik heb daar veel bewondering voor. Ieder mens is uniek en mag zijn zoals zij/hij is zeg ik altijd. Fijn dat jullie elkaar massaal steunen en een hart onder de riem steken.

Maar als je je toch vastloopt in je leven schroom niet om hulp te zoeken, ga naar je huisarts of zoek iemand anders die je vertrouwt en die je kan helpen. Soms is een kijk van iemand die er professioneel mee omgaat erg prettig. Ik wil nog even zeggen: “ik ben trots op jullie moeders”, kinderen opvoeden in deze tijd valt niet altijd mee en dat geldt zeker nog meer als je te maken krijgt met problemen in je leven. Succes op jullie reis van het moeder en ouderschap.

Djoke

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments