Huilend belde ze mij op, net bevallen een week of twee geleden en last van kraamtranen en uitblijvende moedergevoelens. Dit is zomaar het verhaal van één van de moeders die ik begeleid.Tot haar grote verbazing hoorde ze toen van mij dat dit heel veel moeders, maar ook zeker vaders overkomt.

Wat de oorzaak is kan wisselend zijn. Daar waar de ene vrouw gelijk als een leeuwin is en zich op en top moeder voelt, kan het bij de andere vrouw zomaar even duren voordat je deze gevoelens gaat ervaren. Dit roept schuldgevoelens op. Is dat terecht?

Nee, natuurlijk niet. Moeder worden gaat gepaard met een proces dat ook plaats vindt in je hersenen en waar je geen invloed op hebt. Bij de ene vrouw is de amygdala zo ontwikkelt dat dit geen problemen geeft en bij de andere vrouw neemt deze ontwikkeling een andere weg. Uiteindelijk komt deze ook aan en ontstaan echt wel die gevoelens. Maar het kan dus gerust even duren. Maak je dan ook niet ongerust.

Bij deze moeder zag ik dat het wel goed komt. Maar als er sprake is van een hoog verwachtingspatroon en je denkt dat kraamtranen alleen ontstaan door geluk kan het zwaar tegenvallen. Kraamtranen ontstaan doorgaans tussen de derde en vijfde dag. Doorgaans duren deze kraamtranen twee weken. Je wordt wat labiel en emotioneel en de tranen zitten hoog, dit kan inderdaad van geluk zijn.

Maar ook de sterke daling van het hormoon progesteron is de oorzaak.

Progesteron houdt de zwangerschap in stand en is aan het eind van de zwangerschap 15 tot 30 maal hoger dan normaal. Wordt de placenta geboren dan daalt het progesterongehalte gelijk. Het is een heel proces en het immuunsysteem gaat weer terug naar het niveau van voor de geboorte. Dit heeft impact en zit zeer geniaal in elkaar.

Daarnaast worden jonge ouders geleefd in de kraamtijd, iedereen wil op bezoek komen en terwijl jij en je partner moeten wennen aan het ouders zijn, ren je je een rotje (vooral de vader de eerste week). Er wordt tegelijkertijd een enorm verantwoordelijkheidsgevoel geboren en je beseft dat dit kind er altijd is en nooit meer weggaat. Dit kan enorme gevoelens van angst geven. Het besef dat je 24 uur per dag, zeven dagen per week, levenslang voor je kind de moeder en vader bent, moet echt wel even indalen.

Ik spreek veel moeders die tegen mij wel durven zeggen dat ze absoluut geen roze wolk ervaren en als ze alles van te voren hadden geweten misschien liever geen kind hadden gehad. Ook dit gaat gelukkig meestal voorbij en op een dag besef je echt wel dat dit jouw kind is, jij hebt dit in je buik laten uitgroeien tot dat prachtige mensje dat je nu iedere dag ziet en waar jij voor mag zorgen.

Neem je tijd om aan elkaar te wennen. Zeg gerust het bezoek eens af als je geen zin hebt.

Als iedereen jubelt: “ geniet van deze tijd”, mag je gerust zeggen dat je het allemaal echt niet altijd zo geweldig vindt. Doe ook regelmatig iets voor jezelf, papa kan prima voor zijn eigen kind zorgen, jij bent niet als enige verantwoordelijk. Zorg er ook voor dat jullie samen eens lekker uit eten kunnen gaan of een filmpje pakken, er is altijd wel iemand die wil oppassen. Verwaarloos je vriendinnen niet. Maar neem ook je rust, slaap wanneer het kan. Zit dagelijks eens een kwartiertje niets te doen, zomaar wat lummelen en mediteren doet wonderen.

Besef dat je zes weken kraamvrouw bent en dat ontzwangeren tijd kost, na een jaar is alles anders en ben je in je rol gegroeid. En weet je…. als het dan nog tegenvalt en je het moeder- en ouderschap lastig vindt, je bent niet de enige. Schrale troost, maar wel waar.

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments