IMG-20141109-WA0001

 

Ieder mens heeft zijn eigen verhaal, krijgt zijn eigen geschiedenis en maakt zijn eigen levensreis. Vrijdag had ik een bijzondere dag op de dag van de ondernemende coach, daar vertelde Joseph Oebelkas zijn verhaal. Een verhaal van kracht, hoop en (moeder)liefde. En wij…in de zaal luisterden ademloos naar dit verhaal, zagen de beelden en menigeen pinkte een traantje weg. Niemand schaamde zich ervoor en de hele dag werkte dit bij ons door, heel bijzonder om mee te maken.

 

Ook ik heb net als ieder ander een verhaal, loop mijn eigen levenspad en dit gaat zeker niet over rozen. Maar het verhaal van Joseph stemde mij wel tot nadenken. Bijna drie weken geleden kreeg ik een klapband met 110 km per uur op de snelweg. Mijn auto slingerde en dweilde over de weg en ik kon het stuur niet meer in bedwang houden en voordat ik het besefte lag ik in de sloot, na rakelings een boom te zijn gepasseerd. Dit scheelde maar een centimeter en de takken van de boom hebben mijn snelheid eruit gehaald. Per ambulance werd ik weggevoerd naar het ziekenhuis, maar wonder boven wonder was ik alleen bont en blauw, flink geschrokken, tanden door de lip en gekneusde ribben, mijn besef dat het zo anders had kunnen zijn is groot.

Na zoiets ga je anders naar je leven kijken.

 

Joseph vertelde zijn verhaal vol oneerlijkheid, mensonwaardigheid en ellende, maar ook een verhaal van kracht, hoop en liefde. Hij ging niet bij de pakken neerzitten maar gaf zijn medegevangenen Engelse les, ging met hen sporten en hij zaaide erwten die opkwamen, waardoor hij de tuin mocht bewerken van de gevangenis. Zo gaf hij zijn medegevangenen een stukje hoop en perspectief voor de toekomst. Zijn moeder stuurde hem brieven, ik kreeg er kippenvel van toen hij stukjes voorlas en dan vooral van het feit dat moederliefde in staat is zo door te dringen bij je kind. Met kerst stuurde ze een kaartje met versierselen, voor zijn medegevangenen had zij deze ook gemaakt. In die cel waar mensen leefden en opgesloten waren als beesten bood zij een stukje medemenselijkheid, kracht hoop en liefde.

 

In mijn werk kom ik veel (aanstaande) moeders tegen met een zwangerschaps-postpartumdepressie.

Ook dan maak je een periode mee waarin het soms zwart en hopeloos is om je heen, je te maken krijgt met diepe eenzaamheid en angsten en echt niet weet hoe het verder moet en of je leven wel zin heeft. Je weet immers niet wat de toekomst je biedt, of er voor jou wel perspectief is.

Maar ook dan is er kracht, hoop en liefde en krijg je vaak weer lichtpuntjes en wordt het op een dag weer licht om je heen, hoor je de vogels weer zingen, zie je de blauwe lucht, de sprankelende lach van je kind en merk je dat jezelf weer kunt lachen. Je klautert langzaam weer uit het diepe dal van dat wat een depressie is.

 

Ik hoop van harte dat er voor jou ook iemand is die je een steun in de rug biedt, een luisterend oor, je bemoedigd en door je depressie heen helpt.

Echt hoe donker het ook kan zijn, er komt een dag dat je door kracht en liefde weer hoop en grip op je eigen toekomst krijgt.

 

Ik wens je kracht, hoop en liefde en de boeken van Joseph Oebelkas.

400 brieven van mijn moeder en gezondheid, liefde en vrijheid. Even voor de duidelijkheid, ik ken Joseph pas sinds vrijdag en heb geen aandelen. Maar ik herken wel de kracht van hetzelfde doorzettingsvermogen wat ik bij alle moeders aantref die ik mag begeleiden. En dat vind ik mooi.

Comments

comments