Hoera 37 jaar geleden werd ik voor het eerst mama. Wij kregen een prachtige dochter. Twintig was ik toen ik haar kreeg en ieder jaar denk ik bij de verjaardagen van onze kinderen terug aan de zwangerschappen en bevallingen van onze kinderen. Onwetend wat ik allemaal zou meemaken op mijn boeiende reis van het moederschap. Waar ik ooit dacht, dat bij het volwassen worden van je kinderen jou taak volbracht was kom ik er achter dat je taak als moeder nooit eindigt. (gelukkig maar).

Wat is dat toch met ons vrouwen, alles tekenen wij op in onze hersenen. Als wij moeder worden vindt er wel degelijk een verandering in ons brein plaats (wetenschappelijk bewezen). Mijn diepste verlangen om moeder te mogen worden werd vervuld toen ik 20 jaar was. Al vroeg kregen mijn man en ik verkering en we trouwden toen ik 18 was. Er werd jong getrouwd in die tijd, wij waren al zo modern om eerst een half jaar samen te gaan wonen.

En toen werd ik zwanger, mijn diepste wens ging in vervulling, ik die altijd met kinderen in de weer was en maar één wens had,werd mama.

Wat was ik jong. In die tijd werd er niet gesproken over je somber voelen, je was zwanger en je had geen internet, er waren geen bladen en opvoeden deed je met Dr. Spock. Ik die zo graag een kindje wilde werd depressief. Ik kende mezelf niet meer terug en mijn zwangerschap verliep met horten en stoten. Met acht maanden kwam ik met weeën in het ziekenhuis terecht, gelukkig konden ze dit tegenhouden en is onze dochter twee weken te vroeg geboren wat natuurlijk heel normaal was.

Maar mijn gedachten bleven maar draaien in steeds hetzelfde kringetje, ook toen ik bevallen was na een zeer spoedige en snelle bevalling. Dolgelukkig waren wij met dit mooie meisje, ik kon er niet genoeg van krijgen en wilde haar dicht bij me houden. Dit mocht niet, ze hoorde in haar eigen kamer, in haar eigen bed en teveel oppakken maakte verwende kinderen leerde ik. Voeden deed je strak op schema om de vier uur. Dit alles druiste tegen mijn moedergevoel in. Mijn kraamtijd was een drama met een leerlingkraamverzorgende die het ook niet wist. Samen waren we echt onnozel. De tweede dag moest ik om zes uur kijken of ons kind gepoept had. Wat deed ik als kersverse moeder die niets wist… ik keek precies om zes uur, al handenwringend op de gang wachtend tot het zover was. Wat ik toen aantrof heeft de aanzet gegeven tot mijn eerste depressie, samen met een verstoorde hormoonhuishoudingIk trof onze dochter blauw en levenloos aan in de wieg en ik schreeuwde de longen uit mijn lijf, mijn man kwam aangerend en heeft haar op de kop gehouden en op haar ruggetje geslagen, waarop zij gelukkig weer ging ademen. Voor mij begon toen een periode van niet slapen, steeds kijken of ze leefde en ik zonk steeds dieper weg in een postpartumdepressie met psychotische verschijnselen. Inkt en inktzwart was het binnen in mij. Soms had ik vreselijke gedachten en op een dag heb ik geprobeerd pillen te slikken. 

Deze herinneringen duiken nu op, ik denk er vaker aan terug omdat het mijn vak is moeders en hun partner te begeleiden die te maken krijgen met een zwangerschaps-postpartumdepressie. In die tijd wist ik niet dat ik bij drie van mijn vier kinderen een postpartumdepressie zou krijgen. Toen wist ik al dat ik ooit met mijn ervaringen iets zou gaan doen. Ik had een fantastische huisarts die dagelijks kwam en me er doorheen sleepte.

Mijn kinderen zijn zeer gewenst, mijn liefste wens om moeder te mogen worden is uitgekomen. Nu 37 jaar later is deze dochter een volwassen vrouw die zelf prachtige kinderen mocht krijgen, zij maakte mij mama. En ondanks de vaak zeer pittige reis die het moeder- en ouderschap is ben ik blij dat ik moeder mocht worden. Het mede doormaken van een aantal zware postpartumdepressies heeft mij gevormd en dat heeft geresulteerd in het opzetten van mijn praktijk, waar ik naast mijn ervaringen ook kan putten uit het begeleiden van honderden ouders tijdens hun bevalling en kraamtijd. Een aanvullende studie deed de rest.

Ik ben blij dat het nu in 2015 allemaal heel anders gaat, dat er goede geboortezorg is met aandacht voor de emotionele kant. Dat je het advies krijgt je kindje veel bij je te dragen, je baby lekker bij ouders sop de kamer te laten slapen en te voeden wanneer het kind zich meldt. Ik ben ook dankbaar dat ik mijn vak heb kunnen maken van het begeleiden van ouders en het geven van trainingen aan kraamverzorgenden. Want nu in 2015 praten vrouwen nog steeds niet graag over depressies.

Ik maakte het van de vier keer dat ik moeder werd maar liefst drie keer mee. Maar het ging over en op een dag was ik weer gelukkig en kon weer lachen. Het heeft me gevormd, je eerste kind maakt je mama, een rol die je moet leren vervullen en die niet altijd zo vanzelfsprekend is. Maar de puurste manier van zijn is die je je maar kunt bedenken.

Sorry dat het een lang stuk is geworden dit keer.

Liefs Djoke

 

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments