Wereldwijd liggen er op dit moment veel kinderen in ziekenhuizen. Voor hen en hun ouders is er geen kerst met familie en vrienden, geen cadeautjes onder de kerstboom, geen gezellig kerstdiner, geen glitter en pracht en praal. Zij leven op dit ogenblik in een andere dimensie, verbonden door onzichtbare draden met elkaar. Zij voelen en delen elkaars angst en hoop, zien naast hun eigen zieke kind het leed van andere ouders. Kinderen horen geen pijn te lijden en zouden niet in een wereld van ziekte en pijn horen te leven. Maar wat als dit al maanden wel je leven is, of al vanaf je geboorte? Een kind hoort blij te kunnen zijn en in het licht te mogen leven. Helaas lijden er veel kinderen nu een pijnlijk leven, naast hen zitten een vader en moeder in angst naast hun bedje, wat gaat er gebeuren met mijn kind, gaat hij dit overleven? Zij voelen zich vaak machteloos, zij kunnen niets doen, alleen er zijn voor hun kind. Deze ouders hebben een immense kracht, putten moed uit iedere kleine opleving, een blik, een glimlach van hun zieke kind. Deze ouders steunen en bemoedigen elkaar. Dat vind ik mooi om te zien.

De buitenwereld viert Kerst. Zij zitten in hun cocon, verbonden met elkaar door onzichtbare draden. Hun wereld staat even stil.

Voor hen geen Kerstvreugde, maar misschien beleven zij juist de ware kerstgedachte. Er zijn voor hun kind en elkaar.

Door liefde verbonden.

Comments

comments