We zien nu dagelijks op het nieuws de stromen vluchtelingen, in en intriest word ik daarvan. Dan hoor ik een vader vertellen dat hij met zijn zwangere vrouw elf dagen door de bossen heeft gelopen. Ver van huis krijgt zij haar baby straks en zo zullen er velen zijn. Ontheemd, verdreven van eigen huis en haard. Op zoek naar een veilig heenkomen waarbij hen is voorgespiegeld dat in het rijke Westen veiligheid en geld te krijgen zijn en dat daar het land van melk en honing is. Velen van hen zullen dit niet bereiken maar zijn al verdronken voor die tijd, anderen stranden in uitzichtloze situaties, weer anderen worden vol haat ontvangen, hun toekomstige, eerste opvangtehuizen worden verbrand en anderen hebben het gore lef om over kleine kinderen in de trein te plassen.

En wees eens eerlijk, als er aan jouw deur wordt gebeld door een vluchteling met zijn gezin, zet jij dan je deur open? Mijn man en ik hadden het er samen over en moesten toegeven dat ook wij zouden aarzelen. Deze mensen nemen zoveel problematiek met zich mee, de oorlog zit in deze mensen. Maar toch denk ik dat ik zou helpen. Ook in onze woonplaats gaan mensen opgevangen worden en zorg nodig hebben. Veelal zijn dit mannen die hun gezin achterlieten om werk en een huis te vinden. Maar er zijn ook  zwangeren, pas bevallen moeders,kinderen, ouderen, waar moeten deze naartoe? Wat kunnen wij doen? Als een vrouw zwanger is en moet bevallen dan heeft zij als eerste veiligheid, rust en warmte nodig, een plekje waar ze haar kind welkom kan heten. Wat is het dan fijn om te weten dat wij een goede geboortezorg hebben en deze vrouwen in ieder geval in Nederland recht hebben op zorg en hulp. Maar daarna, wat wordt er van hen?  Wat een verdriet, wat een braakliggend terrein, wat een probleem, ik ben benieuwd wat jullie hiervan denken.
Deel dit bericht gerust via facebook, twitter en whatsapp.

Comments

comments