Op Nu.nl las ik het bericht dat veel Nederlanders geen psychose kunnen herkennen. Dat is ook wel logisch want er wordt ook bijna niet over gesproken. En vaak loop je graag met een grote boog om mensen heen die ander gedrag vertonen dan dat wat jij gewend bent. Er heerst nog steeds een taboe op het hebben van Psychische klachten. Psychoses ontstaan vaak in de jeugd tussen de 16 en 23 jaar. Ik weet nog dat ik zelf stage liep in mijn jeugd in Den Haag, in het Rode Kruisziekenhuis. Met een stel meiden hadden we afgesproken dat we naar de film The Exorcist zouden gaan. Ik was 15 en mijn ouders hadden dit verboden. Maar ja, je bent puber en dan luister je per saldo al niet. Het was een vreselijke film en ik was erg bang. Toen wij thuis kwamen in de zusterflat ging ik naar mijn kamer, maar mijn studiegenoten hadden zich met een panty op hun hoofd achter de deur verstopt en maakten mij aan het schrikken. Ik was zo geschrokken dat ik dagenlang enorm bang was, wanen en hallucinaties ( ik zag dingen die er niet waren, las dingen in de ogen van mensen en werd enorm achterdochtig)  en uiteindelijk ben ik ziek naar huis gestuurd. Er werd niet over gesproken. In de periode daarna had ik veel angstige ervaringen, ik zag in de ogen van mijn vriend iets engs en dacht dat hij door de duivel bezeten was. ik durfde niet meer bij hem te zijn en raakte volkomen in paniek. Uiteindelijk is het goed gekomen en ben ik nu met hem getrouwd.

Nu werk ik met moeders die uit balans raken tijdens de zwangerschap, kraamtijd en de periode erna.

Ik geef reis langs kraamtranen postpartumdepressie en kraambedpsychose. En het valt me op dat ook hier weinig kennis is. Mensen willen er van te voren niet over nadenken dat dit ook kan gebeuren. Dat de familie het niet herkent begrijp ik volkomen,ik word regelmatig benaderd met vragen hierover. Maar ook bij veel zorgprofessionals is de kennis niet toereikend.

Als een moeder te maken krijgt met een postpartumpsychose krijgt zij wanen, hallucinaties, ze raakt het gevoel met de werkelijkheid kwijt ( voor meer lees mijn artikel over kraambedpsychose).  Het is best moeilijk om een gesprek te voeren met iemand die dingen ziet en hoort die er niet zijn of die verward praat. Onder dit voor de buitenstaander rare gedrag en uitspraken, zit een enorme angst en hulpeloosheid verborgen. Het is goed om je te richten op die gevoelens en ze te benoemen. Het heeft geen zin om wanen te gaan ontkennen en te zeggen wees maar niet bang, dat gaat niet helpen. Je kunt beter zeggen:  “Ik zie dat je bang bent, ik ben er voor je.” Betrek als zorgprofessional vooral de partner in dit verhaal. Twijfel je, vraag dan aan de partner of hij zijn partner zo kent. Bij een eerste kind zal de partner vaak denken dat het er nu eenmaal bijhoort.

Laatst werd ik gebeld door een vader die erg bezorgd was om zijn vrouw, ze was opgenomen op de PAAZ afdeling van een ziekenhuis en mocht naar huis, maar hij belde mij in paniek en zei: “ze is echt niet goed” hyperactief, druk, extreem in haar reacties, wanen en hallucinaties. Ik heb hen verwezen naar Het Erasmus MC en de moeder is daar goed begeleidt.

Zo kan ik wel uren doorgaan, maar lees gerust verder op de site.

Bronnen: Djoke.nl en Fonds Pyschische gezondheid

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments