yasmin en djoke

Posttraumatische stressstoornis bij zorgprofessionals

Mijn eigen ervaring deel ik graag met jullie.

Als zorgprofessional in de (geboorte)zorg kun je ook een trauma doormaken. Het is wat mij is overkomen, nu alweer een aantal jaren geleden.

Tegen de ochtend ging mijn werktelefoon, je staat gelijk op scherp, een partus dus snel eruit, je pak aan en je tas onder de arm en op pad.

Ik kwam aan bij het gezin en trof er een angstige moeder aan. Zij wilde graag in het ziekenhuis bevallen en de verloskundige vond dat het prima ging thuis. Er werd besloten thuis te blijven.

Op een gegeven moment komt de verloskundige naar mij toe in de badkamer en zegt dat ze een macrosoom kind verwacht (een kind waarvan het geboortegewicht te hoog is voor de duur van de zwangerschap). We hebben alles doorgesproken en op mijn vraag waarom de moeder niet in te sturen nu het nog kon, gaf zij aan dat we dit thuis gingen doen. Moeder was nog steeds angstig, het was haar eerste kindje.

Eindelijk na een lange periode van weeën mocht de moeder gaan persen, maar het schoot niet op. De pijn was hevig en de moeder in paniek. Op een gegeven moment vraagt de verloskundige mij om mee te gaan naar de badkamer en zegt: ‘we gaan haar helpen’.

De harttonen werden slechter en de baby kreeg het benauwd. Maar wat we ook deden, de MC Roberts positie ( benen goed opgetrokken), impressie niets hielp. Het werd penibel en op een gegeven moment raakt de verloskundige in paniek, schopt het bed aan de kant en schreeuwt naar de moeder; ‘op handen en knieën’. Ik moest een harde ondergrond aangeven (deksel van een plastic bak) en met alle macht probeerden we de baby geboren te laten worden. Ik blijf altijd erg rustig, wist waar de zuurstof lag en wat ik moest doen.

Maar… de verloskundige raakt in paniek en loopt weg en laat mij als kraamverzorgende alleen met de ouders. De vader bleef rustig, moeder had vertrouwen in mij en ik had geen vertrouwen meer in de verloskundige, maar we hadden geen keus.

Ik heb de verloskundige de gynaecoloog laten bellen, heb twee ambulances besteld, maar ze stuurden ook een traumahelikopter en met de telefoon aan het oor heeft de verloskundige de baby er met blote handen onder telefonische begeleiding geboren laten worden.

Ondertussen liep het huis vol ambulancepersoneel die de baby reanimeerde en ik heb de boel zo goed mogelijk begeleidt. Uiteindelijk is het kind met de traumahelikopter weggebracht en op een koude matrasje gelegd om hersenbeschadiging te voorkomen.

Hij is overgebracht naar het WKZ in Utrecht en heeft er maanden gelegen.

Ik bleef achter om het huis schoon te maken want alles zat onder het bloed en het bed was verknald, de was moest gedaan etc….

ik belde mijn man dat ik mijn eerste overleden baby had geboren zien worden, maar dat hij nu leefde. In shock heb ik opgeruimd en schoongemaakt, mijn manager wilde wel komen maar ik dacht poetsen is het beste middel voor mij nu om dit te verwerken.

Er kwam een ambulancebroeder terug om naar mij te kijken, bleek een vader te zijn waarbij ik had gekraamd.

Na alles opgeruimd te hebben ben ik naar de verloskundige gereden en hebben we veel gepraat samen. Maar ik heb er echt wel een trauma aan over gehouden. Ik heb nog jaren in een partusassistentie team gezeten en heb menig keer me echt eroverheen moeten zetten wat angst betreft. Ik had veel steun aan mijn manager in die tijd en ik heb de begeleiding van dit gezin mogen doen op kosten van de organisatie. Hieruit is uiteindelijk mijn bedrijf uit voort gekomen.

Maar het machteloze gevoel toen de verloskundige niet luisterde en de moeder niet op tijd instuurde, de paniek die ontstond toen zij de slaapkamer verliet en mij alleen liet in een situatie waarin ik me extra verantwoordelijk heb gevoeld en het levenloze kindje dat beademd werd door het ambulance personeel, de mensen die in en uit liepen, een buurman die inderhaast als verpleegkundige een infuus kwam aanleggen, het heeft er diep ingehakt en uiteindelijk ervoor gezorgd dat ik mijn vak nooit meer ontspannen heb uit kunnen oefenen. Op dit moment kraam ik nog zelden en al mijn energie gaat zitten in het geven van mijn trainingen en de begeleiding van ouders. Ik ken beide kanten van het vak en dat maakt het voor mij waardevol.

Maar vergeten doe ik het nooit, wel heb ik geleerd dit een plaats te geven. Ik ben jaren naar het kind op verjaardagsvisite geweest, maar daar ben ik mee gestopt. En ik had een traumatische ervaring, maar de ouders kijken er ondanks alles positief op terug.

Wel na de nodige gesprekken met desbetreffende verloskundige en een maatschappelijk werkster.

Kraamzorg, een prachtvak, broodnodig en zeer verantwoordelijk werk.

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…