face-66317__180 bij blog

 

 

Als ik op netwerkbijeenkomsten, verjaardagen of andere gelegenheden vertel wat voor werk ik doe beginnen vrouwen vaak spontaan te huilen. Dit raakt me altijd diep, mijn eigen verhaal komt dan ook in alle hevigheid naar boven. De angst, de onzekerheid, het niet kunnen genieten, angst om alleen te zijn en mijn kind wat aan te doen. Het is een ware hel om hier doorheen te moeten gaan als moeder.

Laatst werd ik gebeld door een moeder en oma die meer dan 40 jaar geleden een heftige postpartumdepressie doormaakte. Zij kon nog steeds verwoorden wat het met haar had gedaan, de angst, eenzaamheid, het er niet over durven en kunnen praten met haar omgeving. Zij had regelmatig het gevoel gehad dat ze haar kind wilde ombrengen en was dan volkomen in paniek.

Nu kreeg ze kleinkinderen en haar kinderen vragen steeds vaker of ze wil oppassen.

En zij… durft niet, al haar herinneringen komen in alle hevigheid weer boven, ze heeft nachtmerries over baby’s die zij ombrengt op de meest nare manieren. En weer praat ze niet, dit taboe wil zij doorbreken maar ze durft er met man en kinderen niet over te spreken.

Na een aantal gesprekken trekt zij eindelijk de stoute schoenen aan en maakt het voorzichtig bespreekbaar. Haar man begrijpt het niet, maar steunt haar en wordt betrokken in de therapie. Hierdoor krijgt hij in de gaten wat een enorme impact dit heeft gehad al die jaren op zijn vrouw, de vele schuldgevoelens en somberheid die om haar heen hing.

Haar kinderen, vooral de dochters, begrijpen het wel maar leiden hun eigen drukke leven, door er toch met hen over te praten en met steun in de rug leert deze oma voorzichtig haar oma rol te vervullen zodat ze kan en mag genieten. Op dit moment kan ze een paar uurtjes oppassen en langzaam gaan we dit uitbreiden.

Bij een postpartumdepressie spelen vooral de hormonen een grote rol. Maar ook later in je leven gieren de hormonen door je lijf, de overgang en premenstruele stoornissen kunnen ook zorgen voor een disbalans.

Bij deze moeder en oma speelde vooral haar vroegere angst een grote rol en het feit dat ze haar postpartumdepressie nooit had verwerkt. Langzaam krijgt dit alles een plek in haar levensloop en kan ze er mee omgaan en het afsluiten en weer genieten.

En dan denk ik, wat heb ik een prachtig vak.

 

Comments

comments