Vandaag 8 maart is het Internationale vrouwendag, deze dag staat voor het gevoel van solidariteit van vrouwen over de hele wereld. Maar zijn wij vrouwen wel zo solidair? Of kijken wij met een kritisch oog naar wat onze mede vrouwen doen? Hebben wij de neiging om te oordelen en te veroordelen? Zomaar wat vragen die op deze zonnige zondagmorgen in mij op komen. Van de week heb ik weer moeders mogen begeleiden die in het moederschap vastlopen en wat hoor ik tot mijn grote schrik nog steeds? Ik durf het niet te vertellen aan mijn moeder, vriendin, zus, collega etc… Je hoort toch het moederschap in blijdschap te beleven, ik kan toch niet zeggen dat ik mijn kindje niet leuk vindt, dat ik het haat om moeder te zijn en het liefst een kussen op zijn hoofd druk, zodat het weer wordt  zoals vroeger. Nee, dat kan ik niet zeggen en weet je… ik wil dat natuurlijk ook niet echt, ik houd van mijn kind, maar de rol van moeder ligt mij niet. Ik vind een baby moeilijk in mijn leven en ik zit maar de hele dag thuis en zie geen mens. In de vroege morgen rijdt iedereen de wijk uit op weg naar werk en kinderopvang en aan het eind van de dag komen ze weer terug, verdwijnen in hun huizen en zijn druk. En ik… zit hier maar en wil maar één ding, aan het werk en weer op stap met mijn vriendinnen. Ik wil mijn eigen leven terug.

Dit voelt zo intens verdrietig voor deze vrouwen. En als ze uiteindelijk de moed hebben gevonden om erover te praten, heeft iedereen wel een oplossing, je moet eropuit trekken, ga een dag naar je moeder, vriendin, wees flink en ga sporten en leuke dingen doen. Maar als je als “jonge” moeder te maken krijgt met een zwangerschaps- of postpartum depressie of herstellende bent na een postpartum psychose dan kun je niet voldoen aan deze eisen. Je ervaart als vrouw een intens, diepe en angstige eenzaamheid, die diep wortelt in je binnenste. Je voelt je doodmoe en bent nog te beroerd om het ene been voor het andere te zetten. Waar je wel behoefte aan hebt is een arm om je heen, iemand die naar je luistert en je erdoorheen helpt, die probeert er begrip voor te hebben al snappen ze niet wat het is en hoe het voelt.  Het gaat over, echt al zie je dat soms niet in deze periode. Maar de mensen om je heen begrijpen je niet, want je hebt alles om gelukkig te zijn, een schat van een baby, een lieve partner, een fijn huis, straks weer een fijne baan. En jij kunt er niet eens van genieten? Bizar, meid kop op. En de vrouw houdt haar mond, trekt zich terug en denkt, ze hebben gelijk ik moet niet zo zeuren. Hup, schouders eronder en weer doorgaan. Maar helaas werkt dit niet zo en heb je echt een steun in je rug nodig en dat kunnen wij vrouwen elkaar onderling goed bieden. Het hebben van vrouwenvriendschappen houdt de psycholoog vaak buiten de deur. Vrouwen die te maken krijgen met depressie hebben vooral behoefte aan erkenning van hun probleem en daarnaast moet er zeker gekeken worden naar andere dingen, zoals goede voeding, eventueel een hormoonpreparaat of andere medicatie. Maar als wij vrouwen solidair zijn met elkaar en het niet afdoen met meid niet klagen maar dragen zijn we echt een eind op de goede weg. Ik wens jullie een prachtige vrouwendag vandaag met veel zon.

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments