Je zult misschien denken wat hebben sportprestaties en bergklimmen nu te maken met een prenatale of postpartumdepressie?

Nou in beide gevallen ga je door tot het gaatje en lever je een enorme prestatie.

Gisteren keek in naar Tom Dumoulin in de Tour de France die met een enorme wilskracht de top bereikte van een van de hoogste bergen in de Tour. Hij en de andere renners werden geteisterd door hagel en regen, maar ze zetten door. Dafne Schippers loopt als snelste vrouw in haar team, Oranje naar de titel en Max Verstappen kreeg bij de Formule 1 een tweede plaats. Wat hebben ze gemeen? Hun doorzettingsvermogen en mentale kracht.

Zelf begeleid ik veel vrouwen die door het moederschap uit balans zijn geraakt en ook ik zelf kreeg drie keer te maken met een postpartumdepressie, voorafgegaan door een depressie tijdens de zwangerschap.

Vrouwen vertellen mij hun verhaal en wat iedere keer weer blijkt is de enorme impact van een depressie, vroeggeboorte of psychose rondom de geboorte. Vrouwen knokken zich letterlijk erdoorheen en komen doorgaans ook sterker er weer uit. Voor partners is het vaak niet te bevatten wat hun vrouw doormaakt en ook bij de omgeving is er weinig begrip. Het zelf ervaren van een zwangerschaps-postpartumdepressie, ptss, psychose of een vroeggeboorte is vaak een eenzame weg waarbij vrouwen op zoek gaan op internet naar hulp. Helaas lopen ze vaak van het kastje naar de muur. Het ontaardt vaak in een wanhopige zoektocht naar hulp. Die jaren kan duren om de erkenning te krijgen die nodig is.

De afgelopen weken was ik op vakantie en had geen bereik en dus ook geen internet Soms moet je echt je hoofd leeg maken. Op een dag beklom mijn man een berg waarbij hij Gieren had gezien, dat is geweldig en ik wilde ook kijken. Maar herstellende van een gebroken enkel was dit eigenlijk te zwaar. Eigenwijs als ik ben ging ik toch. Maar ik wist dat eenmaal boven het uitzicht fenomenaal zou zijn en dat ik de Gieren misschien ook mocht aanschouwen.

Tijdens deze klim dacht ik veel na en schoot er van alles door mijn hoofd, mijn eigen depressies, de vrouwen die me huilend bellen en geen uitzicht meer zien en dat het klimmen en doorzetten erg zwaar is en wel te vergelijken is met het proces van een ppd, ptss, etc…

Voetje voor voetje, stapje voor stapje klom ik vanuit het dal naar de top. Huilend van geluk kwam ik boen, waar ik beloond werd door het prachtige uitzicht en elf Gieren die boven mijn hoofd vlogen.

Bij het doormaken van een pre-postpartumdepressie is dit ook zo. Stapje voor stapje, voetje, voor voetje kom je erdoorheen, uiteindelijk gaat het echt over en staat er een vernieuwde versie van jezelf. Nee, je bent niet meer die vrouw van voor die tijd, maar de kracht om daar doorheen te gaan maakt een vrouw sterk en krachtig. Het is niet het einde  van de wereld, het is geen schande, je hoeft je er niet voor te schamen. Het is een nieuw begin met je vernieuwde “IK”.

Is dat niet geweldig?

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments