Wakker worden in een wondermooie wereld en je even voelen als een kind, dat is toch heerlijk. Helaas valt dan ook snel de realiteit weer op je. Ik was wat aan het filosoferen in mezelf. Als alles zo mooi onder een witte laag sneeuw ligt, poetst het alle oneffenheden en lelijke dingen weg. Maar als jij een postpartum depressie hebt kan het ook zo voelen. Je hebt het wonder van de geboorte van je kind mogen ervaren, maar je hoofd voelt zwaar aan, je loopt als een zombie door het huis en kunt niet genieten van je kind. Naar buiten toe doen veel moeders net alsof hun wereld prachtig is en dat vond ik een mooie metafoor met de sneeuwdeken van vanmorgen. Ook dacht ik aan de vele vluchtelingen die in barre omstandigheden in de sneeuw leven op dit moment. Daar waar ik even blijdschap voelde en de wereld bekeek door de ogen van een kind, kwam mijn volwassenewereld snel weer boven. En toch geniet ik ervan, ik hoop dat voor iedereen onder die witte en wonderschone wereld ook mooi dingen tevoorschijn mogen komen.

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments