Al zes jaar begeleid ik vrouwen die te maken hebben met een postnatale depressie of die een vroeggeboorte hebben meegemaakt. Ik geef veel trainingen over deze onderwerpen. Deze hebben het afgelopen jaar op een laag pitje gestaan, noodgedwongen want ik raakte in een burn-out. Inmiddels ben ik weer lekker op de been en aan de slag.

Op een dag werd ik gebeld door een moeder dat het niet meer ging. Niets bijzonders want dat gebeurd iedere dag. Maar dit verhaal raakte me gewoon extra.

Na een aantal IVF pogingen waren ze eindelijk zwanger geworden. Maar de blijdschap bleef uit. Het was grijs in haar hoofd en de twijfel overheerste. Tegen het eind van de zwangerschap ging het wel weer. Er werd door niemand naar gevraagd en er werd ook niet over gesproken. Tijdens de bijeenkomsten bij de verloskundige in de groep was iedereen blij, dus zij deed ook maar alsof.

De bevalling was zwaar en extreem maar ze ervoer dit niet als traumatisch. Het was gewoon zoals het was, dat kind moest er nu eenmaal uit. Ze was ook wel trots dat dit haar gelukt was. Maar ja waar bleef de beroemde opluchting en blijdschap.

Nee zij was niet blij en speelde wederom een rol. De rol van blije moeder, maar de wanhoop nam toe. Hoe moest dat nu als de kraamverzorgende naar huis ging.

Met de moed der wanhoop worstelde ze zich door de kraamweek, bezoek liet ze niet toe en de kraamverzorgende sprak haar zorgen uit. Maar daar ging ze niet op in.

De dag dat ze het alleen moest doen begon het erger te worden, ze huilde de hele dag en hield niet meer op. Ja het was beslist een lieve baby, ze sliep lekker en meldde zich alleen voor een voeding. Maar ze zag wel een lieve baby, maar ervoer het niet als lief en zag het niet als haar kind. Het trieste van dit verhaal is, dat ook de vader dit gevoel had.

Tegen de tijd dat ik erbij werd geroepen was het al geëscaleerd en de huisarts en crisisdienst hielden stug vol dat er weliswaar van alles mis was, maar dat het geen postpartum depressie was. De meest dramatische diagnoses werden gesteld, ze werden van het kastje naar de muur gestuurd. Ik bleef komen, herkende de depressie en werd voor gek versleten. Afijn twee kostbare maanden later werd alsnog de diagnose gesteld, postpartumdepressie en was het inmiddels zo ernstig dat de moeder werd opgenomen.

Daarom doe ik mijn werk zo met liefde, maar het op moeten boksen tegen artsen die alles ontkennen maakt me verdrietig en boos. Ik wil dat we met zijn allen samenwerken en zorgen dat moeders geholpen worden zo snel als dit mogelijk is. Niet met lange wachtlijsten en geen tijd en allerlei ego’s die beschermd worden.

Deze moeder kreeg pas na twee maanden de diagnose die ik officieel niet mag stellen maar toch gesteld had, al in de eerste week dat ik bij hen kwam. Veel kostbare momenten worden er hen nu ontnomen. Jammer maar dit zie ik heel vaak helaas.

Neem het verhaal van de moeder of vader serieus!!! Altijd.

*Postpartum enPostnataal staan beide voor hetzelfde. Partum zegt iets over na de geboorte en nataal over de baby. In de volksmond praat men over een postnatale depressie, daarom hanteer ik nu deze term.

Comments

comments