Na lang wikken en wegen besloot ze om hulp te zoeken. Zo kon het ook niet langer doorgaan. Ze piekerde zich suf en slapen lukte ook al  niet meer. Was dit nu het zo prachtig omschreven moederschap, ze vond er echt niets aan. Haar kind leek wel een vreemde voor haar. Voortdurend had ze het gevoel onder een glazen stolp te zitten. De dag was alweer om voordat ze het wist, gevuld met het geven van de borst ( tja je wilt het beste voor je kind, maar zelf vond ze er niets aan). Het verschonen van vele plas -en poepluiers, rennen met koffie en drinken voor de visite. Op sommige dagen kwam ze er niet aan toe om ook maar iets in huis te doen, laat staan om lekker te douchen en zichzelf te verzorgen, eten deed ze ook slecht. Daar kwam ze gewoon niet aan toe. Als haar man thuis kwam na een dag werken snapte hij er niks van, ze hoefde toch niks te doen! En zo trok ze zichzelf steeds meer terug. Inwendig voelde ze zich woedend, een kille woede die in haar botten leek te gaan zitten.

Ze kon niet meer en struinde het internet af naar hulp. Veel moeders die zich depressief hebben gevoeld boden hun hulp aan, maar ze wilde wel graag iemand met kennis van zaken.

Zo kwam deze moeder bij mij terecht.

Intens verdrietig en het gevoel te hebben gefaald in haar moeder zijn. Ze wilde zo graag een kindje en had zich verheugd op de kraamweek. Maar het begon al met een vacuümpomp, ingeknipt worden en een nabloeding (fluxus). Ze mocht na de pittige bevalling van 36 uur naar huis en kreeg die avond nog een uurtje kraamzorg. De nacht was een ramp met een baby die niet wilde drinken, veel huilde en niet te troosten bleek. Gelukkig stond er de volgende dag een kraamverzorgende op de stoep. Ze was aardig en deed haar best maar zij voelde geen klik. De vrienden kwamen een ooievaar zetten en kwamen allemaal naar boven, zij stonden rond haar bed een biertje te drinken en te roepen hoe mooi het toch was dat ouderschap, en zij dacht alleen maar: “neem dat kind mee”, ik wil het niet. Waardoor ze weer werd overspoeld door schuldgevoel en ze haar mond maar dicht hield. Het ging een paar dagen zo door, ze was moe en iedere keer die borstvoeding en kolven om het beter op gang te brengen, ze voelde zich een koe. Nee dit vond ze echt niet leuk! De kraamverzorgende moest weg en er kwam een andere. Deze was wel liever vond ze en voorzichtig vertelde ze haar verhaal. Maar ook deze kraamverzorgende vertelde dat dit erbij hoorde en bij de babyblues hoorde. Na twee weken ging het over, echt!

Zo verliepen de eerste weken. Maar ze bleef ongelukkig en voelde zich zo alleen, soms had ze gedachten die niet te stoppen waren, ze wilde dan haar kind wel tegen de muur gooien. Maar ook weer niet echt, want ze hield van haar kind, echt wel.

Uiteindelijk ging ze voor controle naar de verloskundige die ook meer aandacht voor de baby had dan voor haar. Ja en dat ze vermoeid was hoorde erbij zei deze. Dan maar naar de huisarts die ook al denigrerend deed. Ja wat wil je nu, moeder worden kost energie. Dan ben je moe en valt het weleens tegen, dat gaat over.

Afijn, uiteindelijk kwam deze moeder bij mij terecht en heb ik haar geholpen. Liefde, warmte en veel geduld,een luisterend oor, samen met oefeningen en gesprekken, aangevuld met de juiste combinatie van gezond eten, vitaminen en beweging in de buitenlucht en Acces Bars behandelingen hebben haar er weer bovenop geholpen. Als ik nu de foto’s voorbij zie komen van deze stralende moeder ben ik zo intens dankbaar dat ik deze vrouwen mag en kan helpen. Het is een dankbaar vak. En wat fijn als de moeder dan ook weer een volgende zwangerschap vol vertrouwen tegemoet mag zien.

Blijf niet tobben maar zoek hulp! http://djoke.nl/contact-met-djoke/

 

Deel dit artikel op jouw favoriete social media kanaal of via Whatsapp…

Comments

comments